نمىداند و ملايكه‌اى كه در نزول قطرات باران دخالت دارند ( بنا بر بيان دعاى صحيفه ) ، نيز او سبحانه را از خصوصيّات عمل خويش منزّه مىدانند و در مقابل عظمتش خايفند . ( 549 ) « وَ يُنَزِّلُ الْمآءَ مِنَ السَّمآءِ بِكَلِماتِهِ . » « 1 » و به كلمات خويش آب را از آسمان فرو مىفرستد . نقش كلمات الهى در تدبيرات عالم ابتداى اين بخش از آيات گرفته شده است ؛ امّا چون در آيات ، « كلمات » وجود ندارد ، توضيحى نسبت به آن لازم است . فرو ريختن حق سبحانه باران را - كه در آيات شريفه آمده - مطلبى است ، امّا فرو ريختن باران به كلمات به موضوعى ديگر اشاره دارد . شايد امام - عليه‌السّلام - با اين بيان علاوه بر اين كه به طور اشاره مىخواهد بفهماند همه‌ى امور به كلمات و نام‌ها و صفات الهى تحقق پيدا مىكند ، باران نيز كه يكى از ظهورات الهى است ، بدون كلمات او سبحانه تحقق پيدا نخواهد كرد . علاوه در بيان دعا فرموده نشده « وَ يُنَزِّلُ الْمآءَ مِنَ السَّمآءِ بِكَلِماتِهِ » بلكه فرموده شده « بِكَلِماتِهِ » چرا كه در تحقّق باران ، ابرهاى سنگين و پيوسته و رعد و ملايكه و صاعقه‌ها و بادها ( كه پيش از اين ذكر آن‌ها آمده بود ) ، همگى دخالت دارند و همه به كلمات و نام‌ها و صفات او حاصل شده‌اند . و چنان چه مراد از كلمات ، مظاهر خارجيّه - كه باران بر آن‌ها نازل مىشود - باشند ، باز مظاهر كلمات او سبحانه مىشوند به حساب اين كه آن‌ها از اسامى و صفات الهى نشأت مىگيرند كه عينيّت با ذاتش دارند و در واقع همه كاره ، تنها ذات بارىتعالى و كمالات اويند ، از اين رو در آخر اين دعا آمده :

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 214 .